Veel Nederlandse fokkers wensen het probleem van osteodystrofie bij satijncavia's te negeren. Velen zeggen dat hun satijntjes de ziekte niet hebben, maar komen niet met röntgenfoto's om dat te bewijzen. Bovendien gaan veel diertjes al op jonge leeftijd over in andere handen en hebben ze er geen idee van hoe het de dieren op latere leeftijd vergaat.

Dan zijn er nog fokkers die de zogenaamde gezonde satijnfok promoten. Over osteodystrofie wordt niks gezegd, er wordt alleen gezegd dat men geen satijn x satijn mag verparen. Satijn X drager wel. Wij hebben satijntjes die uit de combinatie drager x satijn komen en die wel degelijk osteodystrofie hebben. Ook hebben we satijnen die "per ongeluk"in een nest zijn gevallen. Dit wil zeggen dat een van de 2 ouderdieren, blijkbaar een satijndrager was, maar dat de eigenaar dit nooit heeft geweten. Onlangs hebben we zo'n satijntje moeten laten inslapen aan de gevolgen van osteodystrofie!

Het uitsluiten uit de fok van cavia's met osteodystrofie, is helemaal geen haalbare kaart. De meerderheid van de dieren vertoont pas symptomen en/of botveranderingen op een röntgenfoto, als ze 1 tot anderhalf jaar oud zijn. Gezien het feit dat zeugjes voor hun eerste levensjaar een eerste nest moeten hebben gehad, is het dus niet mogelijk om een selectie te maken.

Vanuit fokkerskringen uit Engeland komen berichten over de hoge uitval in de satijnfok. Zeugjes die doodgaan tijdens de zwangerschap, of vlak na de bevalling, jonkies die het niet overleven enz.

Een verklaring hiervoor kan het lage calciumgehalte in het bloed van de satijnzeugjes zijn. Calcium is noodakelijk voor de vorming van het skelet en de tanden. Zwangere zeugen hebben een grotere calciumbehoefte en veel fokkers proberen dit op te vangen door melk en brood te geven. Maar zoals de studie in Berlijn al aangaf, waarschijnlijk kunnen de satijncavia's door een genetisch defect in hun stofwisseling, de extra calcium niet opnemen in hun lichaam. Het lichaam zal dus meer calcium gaan onttrekken aan het lichaam van de zwangere zeug. Dit leidt tot hypocalcaemie, een ernstig tekort aan calcium in het bloed. Hypocalcaemie tast het zenuwstelsel en de spieren aan. Achterhandsverlamming, stuipen enz. kunnen het gevolg zijn. Eclampsia wordt geassocieerd met hypocalcaemie.

Als een satijnzeug door de dracht komt, kunnen er weer andere problemen de kop op steken. Moedermelk bevat calcium, deze wordt onttrokken aan het lichaam van de moeder. De bijschildklieren reageren hierop door meer PTH te produceren en dus weer meer calcium uit de botten te ontrekken, en zo trachten het calciumgehalte in het bloed op peil te houden. Omdat er niet genoeg calcium in de botten zit, zal het calciumgehalte in het bloed toch gaan dalen en leiden tot hypocaelcemie. Het toedienen van calciuminjecties heeft geen zin, omdat het lichaam niet in staat is calcium op te nemen. Enkele dagen na de bevalling zal de zeug waarschijnlijk sterven.

Als het calciumgehalte in de moedermelk erg laag is, kunnen ook de jonkies hypocaelcemie krijgen en sterven.

Vaak wordt gezegd dat satijncavia's kleiner zijn dan gewone cavia's. Om te groeien hebben de botten calcium nodig. Als de kleintjes niet genoeg calcium uit de moedermelk hebben kunnen halen en als ze zelf leiden aan het genetisch defect datde opname van calcium verstoord, dan zal de groei van deze dieren ook verstoord zijn. Uiteraard zijn er altijd uitzonderingen en zijn er ook grote en forse satijncavia's.

Het is dus vrij logisch dat men zegt dat beter een dragerzeug gebruikt kan worden, omdat dan de kans op hypocaelcemie vele malen kleiner is. Tot op heden hebben we geen dragers met OD gevonden. Er zullen echter wel satijncavia's in deze nesten vallen en deze cavia's zullen een grote kans op OD hebben. Het gebruik van dragers zal dan de problemen tijdens het fokken verminderen, het lost niet het probleem van OD op.

Het is zeer waarschijnlijk dat niet alle satijncavia's aan de ziekte lijden. Er zullen vast en zeker uitzonderingen zijn. Maar zolang het merendeel van deze diertjes wel osteodystrofie lijkt te hebben, zou het verstandig zijn om er niet mee te fokken. In feite is het ethisch niet verantwoord, om bewust een dier te fokken dat naar alle waarschijnlijkheid een leven vol pijn tegemoet gaat.

Het is geenzins onze bedoeling om de satijnfokkers te benadelen. Het zou geen kwestie moeten zijn van "wij tegen hen". Het zou juist een samenwerking moeten zijn, om het welzijn van de satijncavia te bevorderen en misschien op die manier erachter te komen of er "gezonde" lijnen zijn en waarom de ene satijn wel OD krijgt en de andere niet. Onderzoek is de enige manier…